dimanche 13 septembre 2009

Arthur Rimbaud : Aube / Αυγή


AUBE

J'ai embrassé l'aube d'été.

Rien ne bougeait encore au front des palais. L'eau était morte. Les camps d'ombre ne quittaient pas la route du bois. J'ai marché, réveillant les haleines vives et tièdes, et les pierreries regardèrent, et les ailes se levèrent sans bruit.
La première entreprise fut, dans le sentier déjà empli de frais et blêmes éclats, une fleur qui me dit son nom.

Je ris au wasserfall blond qui s'échevela à travers les sapins : à la cime argentée je reconnus la déesse.

Alors je levai un à un les voiles. Dans l'allée, en agitant les bras. Par la plaine, où je l'ai dénoncée au coq. A la grand' ville elle fuyait parmi les clochers et les dômes, et courant comme un mendiant sur les quais de marbre, je la chassais.

En haut de la route, près d'un bois de lauriers, je l'ai entourée avec ses voiles amassés, et j'ai senti un peu son immense corps. L'aube et l'enfant tombèrent au bas du bois.

Au réveil il était midi.

Arthur Rimbaud : Illuminations




ΑΥΓΗ

Αγκάλιασα την καλοκαιρινή αυγή.

Τίποτε δε σάλευε ακόμη στην πρόσοψη των παλατιών. Το νερό ήταν νεκρό. Οι καταυλισμοί από τους ίσκιους δεν εγκατέλειπαν το δρόμο του δάσους. Περπάτησα, ξυπνώντας τις ζωηρές και χλιαρές ανάσες, και τα πετράδια κοίταξαν, και τα φτερά σηκώθηκαν αθόρυβα.

Το πρώτο εγχείρημα στάθηκε, μέσα στο μονοπάτι ήδη γεμάτο από φρέσκες και χλωμές λάμψεις, ένα άνθος που μου είπε τ` όνομά του.

Γέλασα με την ξανθιά υδατόπτωση που ξεμαλλιάστηκε μέσα από τα έλατα: στην ασημωμένη κορφή αναγνώρισα τη θεά.

Τότε σήκωσα ένα ένα τα πέπλα. Στην αλέα κουνώντας τα χέρια. Μέσα από την πεδιάδα, όπου την κατήγγειλα στον πετεινό. Στη μεγαλούπολη ξέφευγε ανάμεσα από τα καμπαναριά και τους τρούλους, και τρέχοντας σαν ένας ζητιάνος πάνω από τις μαρμάρινες προκυμαίες, την κυνηγούσα.

Στα ψηλά του δρόμου, κοντά σ` ένα δάσος από δάφνες, την περικύκλωσα με τα μαζεμένα της πέπλα, και αισθάνθηκα λίγο το απέραντο σώμα της. Η αυγή και το παιδί έπεσαν στα χαμηλά του μικρού δάσους.

Στο ξύπνημα ήταν μεσημέρι.




Arthur Rimbaud : Εκλάμψεις

Μετάφραση / Traduction in GR : Ασλάνογλου Αλέξης / Alexis Aslanoglou.


Arthur Rimbaud a):in GR
b) in FR

Δείτε επίσης/ Voir aussi :ΕΔΩ / ICI

Mario Frangoulis : "Aερικό"

samedi 12 septembre 2009

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ 2… / EN MÉMOIRE 2…

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται στον αξέχαστο συνάδελφο και φίλο Α. Μ. που χάσαμε στις 09-09-2009.
Σίγουρα θα άξιζε να κάνω μια ανάρτηση καλύτερη και εκτενέστερη, μα δεν έχει κανένα πια νόημα ή έχει νόημα μόνο για μας που τον γνωρίζαμε από κοντά. Κι έπειτα με τι διάθεση να στρωθώ να γράψω κάτι; Δύο θάνατοι στον ίδιο επαγγελματικό χώρο μέσα σε έξι μέρες είναι πάρα πολύ (δείτε προηγούμενη ανάρτηση μου) και το κουράγιο δεν βρίσκεται για να γράψει κανείς…




Ce post est dédié à la mémoire de notre ami et collègue A. M. qui est parti de ce monde le 09-09-2009.
Il m` est impossible de poster autre chose et parler de lui. Cela d`ailleurs n` aurait aucun sens que pour nous qui l `avons connu et puis deux morts (voir mon post précédent aussi) dans le même milieu professionnel –en l` espace de six jours- c ` est déjà trop…

Chanson d `automne


Les sanglots longs
Des violons
De l'automne
Blessent mon cœur
D'une langueur
Monotone.

Tout suffocant
Et blême quand
Sonne l'heure,

Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure ;

Et je m'en vais
Au vent mauvais
Qui m'emporte
deçà, delà,
Pareil à la
Feuille morte.

Paul Verlaine : "Paysages Tristes"



Του Χινόπωρου τραγούδι

Ατέλειωτοι οι λυγμοί
Των βιολιών
Του Χινόπωρου
Ραγίζουν την καρδιά μου
Με μια ατονία
Μονότονη.


Κι όλο ασθμαίνω
Κάτωχρος σαν
Σημαίνει η ώρα,

Αναπολώ
Μέρες παλιές
Και κλαίω ∙

Και τραβώ
Προς τ`αγιάζι
Που με σέρνει
Δώθε κείθε
Θαρρείς πια σα
Φύλλο ξέπνοο

Πολ Βερλέν: «Θλιμμένα Τοπία»

Μετάφραση/ Traduction : a k b 8 8 6 2



Paul Verlaine in GR
Paul Verlaine in FR

V. Papaconstantinou: Πρέβεζα /Préveza(poème de C.Karyotakis)

vendredi 4 septembre 2009

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ… / EN MÉMOIRE…



Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται με μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση στη μνήμη του φίλου και συναδέλφου Β. ΜΠ. που εντελώς αδόκητα χάσαμε σήμερα( μετάφραση του κειμένου στα γαλλικά υπάρχει στο σύνδεσμο που ακολουθεί πιο κάτω).

Φίλε Β, καλό και όμορφο να `ναι το ταξίδι σου…


Le texte suivant est dédié avec grand respect à la mémoire de notre ami et collègue V. B. que nous avons perdu à jamais aujourd` hui…Une traduction du texte en FR existe ICI



Ο διάσημος συγγραφέας από την Κολομβία, που έχει τιμηθεί με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, Gabriel Garcia Marquez, είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του έμοιαζε να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Λέγεται, πως η επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα ως αποχαιρετιστήριο γράμμα στους φίλους του :



Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μού δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...



Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να
νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή
παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.




Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που
κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το
σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”

Andrea Bocelli :
Ave Maria

dimanche 30 août 2009

K.Π. Καβάφης : Η Πόλις (1910) / C. Cavafy : La Ville (1910).

Δείτε / VOIR :ΕΔΩ/ICI

vendredi 28 août 2009

Σαν αυγουστιάτικη πανσέληνος


Φεγγάρι ολόγιομο

Τ` Αυγούστου
Όσο κρατά
Μοναχά

Δυο μέρες
Τρεις

Όσο και συ
Θα σβήσεις
Σε ένοχα ερωτηματικά
Και δίνες της σιωπής

« Καιρός πανί…»

Βιβλίο ανοιχτό
Σε μια σελίδα του
Ποτές δεν μνήσκει

Κι ό χρόνος του
Θε να ναι
Η δική σου
Η φυλακή

« Καιρός φιλί…»




Καιρός να ιδώ
Καιρό φυλώ
Μέσα από τόσες
Σιδεριές

Πού σκέφτηκες
Ν `απλώσεις
Να λευτερωθείς...

« Καιρός για μαύρα μάτια».

MITROPANOS DIMITRIS : " ROSA"